Een merk is elk teken dat je waren of diensten onderscheidt van die van andere ondernemingen. Het is de juridische basis onder je brand.
ArtikelAbsolute en relatieve weigeringsgronden
Er zijn twee verschillende redenen waarom een merkaanvraag kan stranden. Of de naam is iets wat geen enkel bedrijf voor zichzelf mag monopoliseren, of hij botst met een merk dat al bestaat. Die twee worden in verschillende fasen beoordeeld en vragen om een andere oplossing.
Elk merkenbureau verdeelt de redenen om een aanvraag te weigeren in twee groepen. Absolute weigeringsgronden gaan over het teken zelf en beschermen het algemeen belang. Relatieve weigeringsgronden gaan over oudere rechten en beschermen andere ondernemingen. Als je weet waar je tegenaan loopt, weet je wat je volgende stap is, want de oplossingen zijn niet hetzelfde.
Absolute weigeringsgronden: het teken zelf
Een teken struikelt over absolute weigeringsgronden als het helemaal niet als merk kan functioneren. De belangrijkste gevallen zijn merken zonder onderscheidend vermogen, merken die de waren of diensten alleen maar beschrijven en termen die de gebruikelijke naam voor een product zijn geworden. Tekens die het publiek misleiden, in strijd zijn met de goede zeden of vlaggen, officiële emblemen en beschermde geografische aanduidingen overnemen, worden om dezelfde reden geweigerd. In het EU-recht staan deze gronden in artikel 7 van de Verordening inzake het Uniemerk.
Eén taal is genoeg
Bij een Uniemerk hoeft een weigeringsgrond maar in een deel van de Unie te gelden. Een woord dat in het Engels niets betekent, maar in het Zweeds, Duits of Spaans duidelijk beschrijvend is, wordt voor de hele EU geweigerd. Daar lopen aanvragers regelmatig tegenaan, omdat het merk volkomen onderscheidend lijkt in de taal waarin zij dachten.
Relatieve weigeringsgronden: iemand was je voor
Relatieve weigeringsgronden gaan over conflicten met oudere merken en andere oudere rechten. De vraag is of er verwarringsgevaar bestaat: zouden consumenten jouw merk kunnen verwarren met een merk dat al bestaat voor soortgelijke waren of diensten? Het gaat om een vergelijking tussen twee private belangen, niet om een gebrek in je teken.
Wie toetst wat, en wanneer
Hier gaan de meeste aanvragers de mist in. Absolute weigeringsgronden worden altijd door het bureau zelf onderzocht, zonder dat iemand bezwaar hoeft te maken. Ziet de onderzoeker een probleem met de naam, dan wordt de aanvraag meteen geweigerd. Relatieve weigeringsgronden worden niet overal op dezelfde manier behandeld. Bij een Uniemerk weigert het bureau je niet vanwege een ouder merk. Het publiceert in plaats daarvan je aanvraag, en de houder van het oudere merk heeft dan drie maanden om oppositie in te stellen. Maakt niemand binnen die termijn bezwaar, dan kan je merk worden ingeschreven, ook al bestaat er een vergelijkbaar merk. Verschillende nationale stelsels, waaronder het Zweedse, werken andersom en toetsen oudere rechten al tijdens het onderzoek, zodat een aanvraag daar kan worden tegengehouden zonder dat er een derde bij betrokken is.
Voorbeelden die stranden op absolute weigeringsgronden
“Best Luxury Watches” (beste luxehorloges) voor horloges is zowel aanprijzend als beschrijvend, dus het vertelt consumenten iets over het product in plaats van aan te geven van wie het afkomstig is. “Bread” (brood) voor bakkerijproducten is de gebruikelijke naam voor het product. “Champagne” voor mousserende wijn die buiten de Champagnestreek is gemaakt, botst met een beschermde geografische aanduiding en misleidt over de herkomst. Merken die zijn opgebouwd rond het embleem van het Rode Kruis of de olympische ringen worden geweigerd als beschermde tekens.
Zo los je het op
Een bezwaar op grond van absolute weigeringsgronden los je zelden op door je klassen te beperken, ook al is dat de standaardoplossing bij een conflict. Is het merk volledig beschrijvend, dan heb je meestal een andere naam nodig, of een onderscheidend element dat je eraan toevoegt. Gaat het maar om een deel van je waren en diensten, dan kan het genoeg zijn om die te schrappen. Aantonen dat het publiek het merk door langdurig en intensief gebruik al als het jouwe herkent, kan ook, maar de bewijslat ligt hoog en voor een nieuw merk is dat geen realistische route.
Waarom het commercieel belangrijk is
Officiële kosten worden niet terugbetaald als je aanvraag wordt geweigerd. Een probleem met absolute weigeringsgronden kun je dus beter opsporen voordat je deponeert dan een paar maanden en een paar honderd euro later. Daarom loont het om een kandidaatnaam op beide sporen te testen zolang je hem nog makkelijk kunt aanpassen.
Meer artikelen
Intellectueel eigendom kun je op verschillende manieren beschermen. Als je de verschillen kent, kies je makkelijker het juiste middel.
Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie beheert merken en modellen van de EU - met één inschrijving voor alle 27 lidstaten.
De inschrijving van een merk verloopt volgens een vaste procedure. Als je elke fase begrijpt, weet je wat je kunt verwachten en voorkom je vertraging.
Hoe lang de inschrijving duurt, verschilt per bureau en hangt af van de complexiteit. Een eenvoudige aanvraag voor een Uniemerk duurt doorgaans 4 tot 6 maanden van depot tot inschrijving.
Merken worden ingeschreven voor specifieke waren en diensten, verdeeld over 45 klassen volgens de Overeenkomst van Nice - een wereldwijd systeem dat in meer dan 150 landen wordt gebruikt.
Een overzichtelijke lijst van alle 45 merkklassen, ingedeeld in waren en diensten.
Inschrijving is niet het einde van het proces - het is het begin. Met bewaking zorg je ervoor dat niemand buiten je medeweten inbreuk maakt op je merk of het verwatert.
Als een pas gepubliceerd merk botst met het jouwe, kun je het tijdens de oppositietermijn aanvechten. Zo werkt de procedure.
Ingeschreven merken moet je elke 10 jaar verlengen. Verleng je niet, dan vervalt de inschrijving en verlies je de bescherming.
Een ingeschreven merk kan vervallen worden verklaard als het 5 jaar achter elkaar niet normaal is gebruikt. Dit moet je weten.
